ઘરોના નળમાં ‘બુડ…બુડ…’ અવાજ
ને ડોલોને ઉપડે રિક્તતાની ખાજ,
સૂના રસ્તાના અવાવરું બિસ્તર પર
એકલ-દોકલ બગાસાં ખાતી સુસ્ત હવા,
નિર્વસ્ત્ર ડાળો પર જામી ગયેલો સન્નાટો,
ફરતા પંખા પરથી ચરકતો સમય
દીવાલોના ગાલ પર ગરમ ચચરાટ બની ચોંટી જાય છે
ને
ત્રસ્ત કો’ ચહેરા પરથી ટપકતો ખારો અજંપો…
ગલીના નાકે
એકાદ રડ્યાખડ્યા જનાવરના મુખમાં
વાગોળાતો સૂર્ય
પછી
પોદળો થઈ પથરાય
અને
ચોમેર

બદબૂ….બદબૂ… બદબૂ…

મારી એ જ આંગળીઓનો કંપ

છતો થઈ ગયો

કે જેને ઝાલીને

ઘુંટાવ્યા’તા

મૂળાક્ષરો ... અંકો ...

ચમચીમાંનું ગંગાજળ ખળભળી ઊઠે

ને એ છલકાઇ ન પડે

એ પ્રયાસમાં

મારી આંખો ઝળઝળી ઊઠે.

મારાં પ્રત્યેક પગલાંને

ટેકવી દીધું હતું જે અડીખમતાએ

પિંડને પાખ દીધી અને પાંખને વેગ દઇ વેગથી ગગનગામી કરી,

એ પછી ગગન પણ લઈ લીધું તેં અને ગત બધી જૂગતે પરમગામી કરી !

કેદૂના જે હતા તે કઢાપા ગયા, આખરે આંખ ઊઘડી ગઈ એવું કે -

છો ભરણ આકરા, આકરી બળતરા, દૃષ્ટિ ચોખ્ખી અને દૂરગામી કરી !

કાળના આ પ્રવાહે વહ્યાં તો વહ્યાં, પણ કશે ક્યાંક સચવાઈ એવું રહ્યાં,

સરકતા સરકતા શ્વાસ સંકેલીને, એક ક્ષણ જકડીને જામોકામી કરી !

કોઇ કે'તુ ભલે, કંઈ અધુરું ન'તુ , આ બધું તો પ્રથમથી જ પુરું હતું,

ખોદી ખોદી અને તેં જ ખાડા કર્યા, ખોડ પણ તેં કરી, તેં જ ખામી કરી !

ખીંટીએ લટકતી રાખીને રિક્તતા, નીકળ્યા તો ખરા ખેસ ફરકાવતા,

નીરવ સૃષ્ટિને કોણે ભરી કલશોરે ?
વસંત જગાડી કોણે પાનખરે !
કોણે કીધી મનવીણાને
ઝંકૃત નૂતન રાગે,
ક્યાંથી આ ઝણકાર સુણાયે
જીવનના ધબકારે !
વસંત જગાડી કોણે પાનખરે !
કોના આ મૃદુ સ્પર્શે જાગે
રોમ રોમ ઉલ્લાસ,
કોના ઈશારે નાચે થૈ થૈ
ઉર સૂતા અભિલાષ !
વસંત જગાડી કોણે પાનખરે !
ક્યાંથી આ ચેતન સરવાણી
આજ અચાનક પ્રગટે,
અંતરનાં મૂંગા શબદોને
છંદ અનેરા લાધે !
વસંત જગાડી કોણે પાનખરે !